Pers & media

Frans singer-songwriter gevestigd in Parijs, Pruine schrijft in dat kwetsbare tussenstuk waar de meest alledaagse gebaren tekens worden. Een vertrek dat te laat wordt aangekondigd, een licht dat vergeten is in een gang, het geluid van een intercom of een paar onvervulde woorden zijn genoeg om een lied te doen ontstaan. Zijn teksten doorkruisen afwezigheden, wankelende verbindingen, de plekken die we verlaten en alles wat voorwerpen schijnbaar stilletjes bewaren van onze doortochten. Zijn muziek kiest het minimale en laat de stilte ademen. Een stem dichtbij, een paar pianonoten, bijna onzichtbare elektronische texturen en melodieën die zich niet haasten vormen een intiem, fijnzinnig maar nooit stilstaand universum. Elk nummer beweegt zich als een licht in de nacht: zonder overbodige schittering, met die specifieke traagheid die emoties de ruimte geeft om zich te zetten.

Het noorden dat zijn verbeelding doorkruist is niet echt een bestemming. Het is een kleur, een rustige helderheid, soms bijna wit, die zich legt over landschappen, kamers en herinneringen. Dit licht geeft zijn liedjes hun eigen ruimte, ergens tussen hedendaagse Franse chanson, gevoelige pop en een vorm van terughoudende poëzie.

Diep menselijk blijft zijn schrijfstijl toch volledig eigentijds. Schermen, berichten, late treinen en stemmen overgedragen via apparaten worden de vertrouwde decors van onze moderne eenzaamheid. Maar achter afstand en stiltes keert Pruine altijd terug naar het wezenlijke: mensen die nog proberen elkaar te begrijpen, elkaar te vinden en iets vast te houden van wat anders zou kunnen verdwijnen.