Prasa i media

Francuski autor i kompozytor mieszkający w Paryżu, Pruine pisze w tej kruchej przestrzeni, gdzie najzwyklejsze gesty stają się znakami. Zbyt późno zapowiedziany wyjazd, zapomniane światło na korytarzu, szmer domofonu czy kilka słów bez odpowiedzi wystarczą, by narodziła się piosenka. Jego teksty przemierzają nieobecności, chwiejne więzi, miejsca, które opuszczamy, i to, co przedmioty zdają się zachowywać po naszych przejściach.

Północ, która przenika jego wyobraźnię, nie jest prawdziwie miejscem docelowym. To kolor, spokojna jasność, czasem niemal biel, kładąca się na krajobrazach, pokojach i wspomnieniach. To światło nadaje jego piosenkom ich wyjątkową przestrzeń, gdzieś pomiędzy współczesną piosenką francuską, wrażliwą popem a dyskretną formą poezji.

Głęboko ludzki, jego sposób pisania w pełni należy do jego epoki. Ekrany, wiadomości, późne pociągi i głosy przekazywane przez urządzenia stają się znajomymi dekoracjami naszych nowoczesnych samotności. Jednak za dystansem i milczeniem Pruine zawsze wraca do sedna: do ludzi, którzy wciąż starają się zrozumieć siebie, spotkać i zatrzymać odrobinę tego, co mogłoby zniknąć.